Hela hola lieve lezer!
Eerst en vooral mijn allergrootste excuses vanuit het diepst van mijn hart. Ik heb jullie verwaarloosd. Dus bij deze een beschrijving van mijn vlucht van Melbourne naar Brussel. Een weinig spannende gebeurtenis zou je denken, maar in die lange 35 uren terug naar huis kan er best wel wat gebeuren.
Het begint allemaal bij het (zeer emotionele) afscheid van mijn zus. Na 2,5 maanden samen door te brengen, geraak je best wel gehecht aan elkaar. Ze achterlaten aan de andere kant van de wereld viel me dan ook erg zwaar. Wenen wenen wenen. Het was zelfs zo erg dat een onbekende man ons op de tram spontaan zijn hele voorraad zakdoekjes meegaf. Bovendien werden we gevolgd door zeer zielige blikken. Twee wenende meisjes en één heel grote koffer, het was al snel duidelijk voor onze medetramreizigers wat er aan de hand was. Aan de Skybus (de bus die je naar het vliegveld brengt) hebben Evelyn en ik nog wat meer gehuild. En op de bus zelf ging ik gezellig in m'n eentje verder wenen. Erg zielig allemaal.
Op het vliegveld in Melbourne ging alles goed. Mijn koffer woog 22,5 kilo (ffiiieeuw), mijn handbagage daarentegen.. Ik had er niet bij stilgestaan dat ze mijn handbagage zouden wegen, want dat hebben ze nog nooit bij me gedaan. Ja, deze keer dus wel. En mijn handbagage woog maar liefst 13 kilo. Da's dus 6 kilo te veel. Oepsie. Meneertje van de security begon te melken over 'overwicht betalen' enzo en daar had ik echt geen zin in. Ik had net afscheid genomen van m'n zus, zag er nog behoorlijk rood-oogerig uit en wou gewoon naar mijn gate. Uiteindelijk zei ik dus gewoon "So what's going to happen now?", waarop hij "You will have to pay for your extra weight", waarop ik "I don't think so. So what is going to happen now then?", waarop meneertje security "Just walk on through" zei. Chanceke! Even bewezen dat ik de dochter van m'n moeder ben, en het werkte haha. (Maar ik merkte wel dat m'n handbagage erg zwaar was, toen een ouder meneertje me wou helpen op het vliegtuig brak hij bijna zijn rug en vroeg hij of daar stenen in zaten)
Ik wist dat Tea en haar vrienden diezelfde avond terug naar Nederland vlogen, maar ik kon haar maar niet vinden aan haar gate (bleek ze even een hamburger gaan eten). Nu ja, uiteindelijk vond ik haar toch! Erg fijn. Eventjes gebabbeld en elkaar een goede vlucht gewenst (zij vloog met China Air, alle beetjes good luck helpen dan).
Over mijn vlucht van Melbourne naar Hongkong valt weinig te zeggen. Behalve dat ze acht uur duurde en ik een lege stoel naast me had. Ik heb heerlijk geslapen.
In Hongkong was er niet veel spectaculairs. Chinezen zijn wel raar. Het concept "personal space" is hen duidelijk niet bekend. Stewardess zei "You fly to London?" - "Yes" - waarop er hopla uit het niets een sticker op mijn borst werd geplakt en ik een bepaalde richting uit werd gestuurd. Toen werd ik geconfronteerd met een security meneertje dat duidelijk maar één zin Engels sprak. Gelukkig mocht ik daarna rustig aan de gate gaan zitten, genietend van gratis internet en da's altijd mooi meegenomen als je anderhalf uur tijd moet doden.
De dertien (!) uren durende vlucht van Hongkong naar Londen waren de worst thirteen hours of my life. Echt, zonder overdrijven.
In Londen heb ik nog leuk gebabbeld met de douanier die m'n handbagage moest controleren. Gênant momentje. De grote hoeveelheid Timtams (koekjes), knalroos ondergoed, een blik spaghetti, stenen, m'n dagboek, ... Alles passeerde de revue. Maar het was erg amusant. Goed gelachen en hij heeft m'n koffertje terug ingepakt, inclusief het netjes opplooien van mijn truien. Lieve man daar aan de douane. Aan m'n gate had ik bijna m'n vlucht gemist. Ik was zo moe dat ik niet reageerde toen m'n vlucht werd omgeroepen. Ik hoorde ergens in de verte wel dat ik naar de gate moest, maar voor een of andere reden bleef ik rustig zitten. Uiteindelijk ben ik als een zombie naar de gate gewaggeld, waarop de stewardess zei "You look like you're sleep walking", wat niet zo ver van de waarheid was. Ik ben instant in slaap gevallen en werd ergens tussen Engeland en België wakker.
In België werd ik verrast door Inez! Zij was helemaal naar Zaventem gekomen om mij tien minuutjes te zien. Super lief! En mijn ouders en zusje waren er ook natuurlijk.
Thuisgekomen kon ik eindelijk na 2,5 maand in mijn eigen bed in slaap vallen. Heerlijk.
