Off to sunny California!

Na twee operaties, twee gipsen, veel stilzitten en krukken is de zomer bijna voorbij. Ondertussen ben ik met kinesitherapie gestart en begin ik stilletjes aan terug stapjes te zetten (hoera!). En terwijl iedereen zich klaarmaakt voor het nieuwe schooljaar, wacht ik daar nog een maandje mee. Ik heb namelijk een plek gevonden waar ik mij in mijn bikini kan neervlijen in de zon met cocktail in de hand: Laguna Beach, California!

Volgende week vertrek ik voor twee weken naar Amerika. Het is niet de reis die ik oorspronkelijk gepland had deze zomer, maar ik ben erg blij dat ik er naartoe ga. Het is al meer dan tien jaar geleden dat ik er geweest ben, dus ik kijk er enorm naar uit om een deel van mijn familie terug te zien. M'n neef Sebastian en ik gaan ook een paar daagjes naar San Francisco naar onze nicht Lauren. Cousin Trip 2015! Daarna is het weer back to life and back to reality.

Foto's volgen sowieso!

Ik was van plan om op reis te gaan, maar maakte mee...

De zomer van 2015 had een topzomer moeten worden.

Normaal gezien was ik nu helemaal in de stress de laatste dingen aan het inpakken om dan om 17u richting Azië te vertrekken, jammer genoeg is dit nu niet het geval. Ik ben midden juni van m'n fiets getotterd met als gevolg dat m'n enkel uit de kom is gegaan en gebroken. Acht schroeven, een plaatje en een dikke blauwe gips later, ben ik niet meer in staat om rond te trekken in warm, vochtig weer.

Dik balen natuurlijk. Dit is niet echt de zomer die ik in gedachten had. Ach ja, alles steekt weer mooi in elkaar (waarvoor dank, dr. Hendrickx), m'n gips heeft een schoon roos kleurke en ik zoek wel iets anders om deze zomer te doen (onder andere terug goed leren stappen) :)

Gelukkig gaat Azië ook nergens heen en uitstel is geen afstel. Ik kijk alvast uit naar de zomer van 2016!

Ondertussen zoek ik uit wat ik in augustus/september kan doen. Zotte toeren zal ik niet kunnen uithalen, maar mij ergens in mijn bikini in de zon neervlijen met een cocktail in de hand, moet wel lukken ;)

Asia here I come!

Hoera! De travelbug blijkt een hardnekkig virus waar je niet snel vanaf geraakt (gelukkig). Na een aantal zomers citytrippen en na een paar jaar sparen, is het weer zo ver: ik ga deze zomer een kleine vijf weken rondtrekken in Azië!

In Azië ben ik nog nooit geweest en dus was de keuze van continent snel gemaakt. Beslissen over het land was echter niet zo evident. Het ging tussen Indonesië en Thailand. Uiteindelijk won Thailand. En Cambodja. En Laos. En Vietnam. Jup, ALL OF THE COUNTRIES! Begin- en eindpunt: Bangkok! Het is een groepsreis met G Adventures en ik heb er enorm veel zin in.

Bij deze breng ik terug leven in deze blog om het thuisfront op de hoogte te houden wanneer ik me halfweg de andere kant van de aarde bevind. Ook de voorbereidingen komen hier te staan (als ik iets interessants te melden heb).

Gisteren is stap 1 alvast gezet: vaccineren! Drie spuiten, hopla in beide armen. Een pijnlijke affaire, maar noodzakelijk. De dokter van het Tropisch Instituut heeft me ook op de hoogte gebracht van alle mogelijke enge ziektes die ik daar kan krijgen: dengue fever, malaria, hevige diarree, etc. Ja, ja, reizen is altijd een beetje spannend. Stap 2 is het in orde brengen van mijn visum voor Vietnam en Thailand.

Als je tips/raad hebt ivm m'n trip, let me know!

x Cath

My flight back home.

Hela hola lieve lezer!

Eerst en vooral mijn allergrootste excuses vanuit het diepst van mijn hart. Ik heb jullie verwaarloosd. Dus bij deze een beschrijving van mijn vlucht van Melbourne naar Brussel. Een weinig spannende gebeurtenis zou je denken, maar in die lange 35 uren terug naar huis kan er best wel wat gebeuren.

Het begint allemaal bij het (zeer emotionele) afscheid van mijn zus. Na 2,5 maanden samen door te brengen, geraak je best wel gehecht aan elkaar. Ze achterlaten aan de andere kant van de wereld viel me dan ook erg zwaar. Wenen wenen wenen. Het was zelfs zo erg dat een onbekende man ons op de tram spontaan zijn hele voorraad zakdoekjes meegaf. Bovendien werden we gevolgd door zeer zielige blikken. Twee wenende meisjes en één heel grote koffer, het was al snel duidelijk voor onze medetramreizigers wat er aan de hand was. Aan de Skybus (de bus die je naar het vliegveld brengt) hebben Evelyn en ik nog wat meer gehuild. En op de bus zelf ging ik gezellig in m'n eentje verder wenen. Erg zielig allemaal.

Op het vliegveld in Melbourne ging alles goed. Mijn koffer woog 22,5 kilo (ffiiieeuw), mijn handbagage daarentegen.. Ik had er niet bij stilgestaan dat ze mijn handbagage zouden wegen, want dat hebben ze nog nooit bij me gedaan. Ja, deze keer dus wel. En mijn handbagage woog maar liefst 13 kilo. Da's dus 6 kilo te veel. Oepsie. Meneertje van de security begon te melken over 'overwicht betalen' enzo en daar had ik echt geen zin in. Ik had net afscheid genomen van m'n zus, zag er nog behoorlijk rood-oogerig uit en wou gewoon naar mijn gate. Uiteindelijk zei ik dus gewoon "So what's going to happen now?", waarop hij "You will have to pay for your extra weight", waarop ik "I don't think so. So what is going to happen now then?", waarop meneertje security "Just walk on through" zei. Chanceke! Even bewezen dat ik de dochter van m'n moeder ben, en het werkte haha. (Maar ik merkte wel dat m'n handbagage erg zwaar was, toen een ouder meneertje me wou helpen op het vliegtuig brak hij bijna zijn rug en vroeg hij of daar stenen in zaten)

Ik wist dat Tea en haar vrienden diezelfde avond terug naar Nederland vlogen, maar ik kon haar maar niet vinden aan haar gate (bleek ze even een hamburger gaan eten). Nu ja, uiteindelijk vond ik haar toch! Erg fijn. Eventjes gebabbeld en elkaar een goede vlucht gewenst (zij vloog met China Air, alle beetjes good luck helpen dan).

Over mijn vlucht van Melbourne naar Hongkong valt weinig te zeggen. Behalve dat ze acht uur duurde en ik een lege stoel naast me had. Ik heb heerlijk geslapen.

In Hongkong was er niet veel spectaculairs. Chinezen zijn wel raar. Het concept "personal space" is hen duidelijk niet bekend. Stewardess zei "You fly to London?" - "Yes" - waarop er hopla uit het niets een sticker op mijn borst werd geplakt en ik een bepaalde richting uit werd gestuurd. Toen werd ik geconfronteerd met een security meneertje dat duidelijk maar één zin Engels sprak. Gelukkig mocht ik daarna rustig aan de gate gaan zitten, genietend van gratis internet en da's altijd mooi meegenomen als je anderhalf uur tijd moet doden.

De dertien (!) uren durende vlucht van Hongkong naar Londen waren de worst thirteen hours of my life. Echt, zonder overdrijven.

In Londen heb ik nog leuk gebabbeld met de douanier die m'n handbagage moest controleren. Gênant momentje. De grote hoeveelheid Timtams (koekjes), knalroos ondergoed, een blik spaghetti, stenen, m'n dagboek, ... Alles passeerde de revue. Maar het was erg amusant. Goed gelachen en hij heeft m'n koffertje terug ingepakt, inclusief het netjes opplooien van mijn truien. Lieve man daar aan de douane. Aan m'n gate had ik bijna m'n vlucht gemist. Ik was zo moe dat ik niet reageerde toen m'n vlucht werd omgeroepen. Ik hoorde ergens in de verte wel dat ik naar de gate moest, maar voor een of andere reden bleef ik rustig zitten. Uiteindelijk ben ik als een zombie naar de gate gewaggeld, waarop de stewardess zei "You look like you're sleep walking", wat niet zo ver van de waarheid was. Ik ben instant in slaap gevallen en werd ergens tussen Engeland en België wakker.

In België werd ik verrast door Inez! Zij was helemaal naar Zaventem gekomen om mij tien minuutjes te zien. Super lief! En mijn ouders en zusje waren er ook natuurlijk.

Thuisgekomen kon ik eindelijk na 2,5 maand in mijn eigen bed in slaap vallen. Heerlijk.

My last week in Melbourne

Aan elk mooi liedje komt een einde.

Na 2,5 maanden moet ik over vier daagjes terug richting België vertrekken. Enerzijds kijk ik er enorm naar uit om m'n vrienden en familie terug te zien, maar anderzijds vind ik Melbourne echt wel heerlijk. De stad, de sfeer, de zon (hoewel ze deze week jammer genoeg iets minder aanwezig is), het eten, het shoppen, ... Melbourne is a lovely place to live.

De voorbije dagen heb ik samen met Tea (dat meisje dat ik in Sydney heb leren kennen) een aantal vrienden van haar die op bezoek waren de stad getoond. Toerist in "eigen" stad, het was erg leuk. Jammer genoeg zat het weer wel niet mee. Het is hier rond de 22 graden met een koude zuidelijke wind en af en toe regen (Melbourne must be sad to see me leave). Hopelijk kan ik m'n reis toch afsluiten met mooi weer, want er is 30 graden voorspeld voor het weekend! Looking forward to it :)

Goed, het volgende blogbericht volgt waarschijnlijk vanuit België! Ik ga m'n koffer inpakken :)

Liefs,

Catherine

ps: aan allen die dachten dat ik hen een postkaartje ging sturen en er vervolgens geen gekregen hebben: gene stress. ik ben u niet vergeten. ik heb niemand een kaartje gestuurd.

ps2: aan allen die mij willen verwelkomen in Zaventem: het feestje in de aankomsthal is op 17 januari om 19u.

NZ is choice aye bro.

Gidday!

New Zealand is sweet as. Echt ongelooflijk. Veel andere woorden dan 'ongelooflijk, mooi, super, een postkaartje, fantastisch, beautiful, waaaw, pretty, amazing, zot, schoon, why u so pretty NZ?, ...' heb ik daar niet gebruikt toen we aan het rondreizen waren. Het land verdient enkel lovende woorden voor haar prachtige natuur.

Evelyn, Stefan en ik hebben twee weken rondgereden op het Zuid Eiland. In die twee weken (25 dec '11 tot 8 jan '12) heb ik lage bergen, besneeuwde bergen, hoge bergen, zachte bergen, hoekige bergen en niet-te-omschrijven bergen gezien. Ook de helderblauwe, groenblauwe, appelblauwzeegroene, grijze, ijs- en zo-helder-dat-je-tot-zes-meter-diep-kan-kijken meren zijn in Nieuw Zeeland in overvloed te vinden. Oh en er zijn ook erg veel schapen en koeien.

Om jullie een overdreven lang en beschrijvende blogpost te besparen zal ik gewoon de outlines en de leukste dingen vertellen. Fijn voor jullie en fijn voor mij :)

First up was Christchurch (je weet wel, die stad die half verwoest was door een 7 aardbeving vorig jaar). Jah jah, we houden het leven spannend. We sliepen die avond in een hostel en daar zaten heel toevallig twee meisjes die ik in Melbourne had ontmoet! Dat was een fijne verrassing :) Diezelfde avond maakte ik ook mijn eerste twee aardbevingen mee. We waren net allemaal gaan slapen en ineens begon de aarde te beven. Vijf minuten later trakteerde NZ me direct op mijn tweede aardbeving. De eerste was ongeveer een 3.8 en de tweede een 4.1, op zich geen al te zware aardbevingen, maar het is toch even schrikken als je bed en de muren heen en weer bewegen.

De volgende dag reden we door naar Lake Tekapo (spreek uit als: /teekapoo/ of zoals wij het de hele tijd zeiden /teejk-a-poe/). Het mooiste meer ooit. Echt gene zwans. Het water was het blauwste blauw dat ik ooit gezien had. Mooi mooi mooi. Daarna reden we door naar Mount Cook. (en het leuke aan NZ is dat elke autorit zeer aangenaam is, je kan uren uit het raampje kijken en je telkens opnieuw verbazen over de schoonheid van de natuur). Daar hebben we gezellig gekampeerd.

De volgende ochtend hebben we een wandeling gemaakt naar Mount Cook zelf langs Hooker Lake. Daar was ook een gletsjer. De wandeling was erg mooi (en spannend, er waren een paar sling bridges en die vind ik freakin' scary, vooral als het waait en er een bulderende rivier onder je stroomt, blegh). Het meer was ijskoud! Er stroomde gesmolten gletsjerwater door en er dreven blokken ijs in! Dat was cool :) Daarna reden we door naar de Tasman Glacier, de grootste gletsjer in NZ, maar die was niet zo spectaculair omdat ie bedolven lag onder puin. We kampeerden die avond naast de ruïnes van het Lindis Pass Hotel. Erg mooie camp site met een riviertje vlakbij (handig als je al een aantal dagen geen douche hebt gezien).

Hierna reden we via de scenic route naar Dunedin. Dunedin is een leuk stadje dat erg Europees aanvoelt. We voelden ons daar direct thuis. We verbleven in een gezellige, zeer huiselijke hostel op Otago Peninsula. Die avond zijn we ook naar Pilot's Beach gegaan om daar meeuwen met hopen te zien (we all got pooped on houray), een aantal fur seals (die op grote bruine worstjes lijken) en de blue penguins die in groepjes van 20 penguins de zee uit kropen op zoek naar hun nestjes. De albatrossen zagen we jammer genoeg niet vliegen omdat er te weinig wind was.

Onze tweede dag in Dunedin hebben we aan Sandfly Beach doorgebracht (luckily Sandfly Beach doesn't live up to its name, sandflies are super ennoying). Daar zagen we fur seals de zee uitkomen, fur seals halfdood uitrusten op het strand, fur seals tussen de rotsen liggen, en een fur seal die dacht dat de plek waar de sea lion lag te slapen wel een goede rustplaats zou zijn. Fout gedacht dus. De sea lion sprong op en joeg de fur seal (die half his size was) terug de zee in. Na Dunedin reden we door naar Te Anau. Dat ligt midden in de fjorden. We kampeerden bij Lake Gunn dat vlakbij Milford Sound ligt.

De rit naar Milford Sounds was erg mooi. Er lagen grote brokken ijs langs de weg. Dit was best raar, want we droegen sleffers en t-shirts en naast ons lag een grote klomp sneeuwijs vers van de berg gerold. We wandelden daar een beetje rond en gingen mee met een boot tour op de Sound zelf. We werden zoals gewoonlijk getrakteerd op beautiful views en zagen een paar fur seals sleeping on rocks. Cool!

De 31e december deden we een andere boot tour. Deze keer op de Doubtful Sounds. Deze sounds waren ook ongelooflijk mooi. Overal waar je keek, leek het op een postkaartje. We zagen bottle nose dolphins en de seals waren er ook weer bij. Die avond reden we door naar Queenstown om daar nieuwjaar te vieren. Ons laatste diner van 2011 was zeer memorabel: canned tuna, microwave rice, mushrooms en capsicums met als dessert mierzoete marshmellows en chocolade. Heerlijk toch, kamperen en vooral erg gezond. 's Avonds gingen we naar het vuurwerk kijken in de stad. Het voelt best wel raar om op het strand te zitten terwijl je aftelt naar middernacht. Het vuurwerk was erg kort, maar mooi! Het nieuwe jaar begon in NZ trouwens twaalf uur eerder dan in België, een extra lang 2012 voor mij dus!

De dag erna hadden we nood aan een rustdag en hebben we dus niet zo veel gedaan. We zijn een Ferg Burger gaan eten (gigantisch en superduper yummie) en reden met een volle maag door naar Lake Hawea. Daar kampeerden we in Kidds Bush vlak aan het water omringd door mooie bergen en koeien. Die waren daar ook met hopen.

Op 2 januari reden we via Haast Pass naar Fox Glacier. Ik had jammer genoeg last van migraine met als gevolg dat we daar aangekomen incheckten in een hostel en ik de rest van de avond halfdood in m'n bed lag. Gelukkig was ik de volgende dag soort van in orde en zijn we naar Fox Glacier en Franz Jozef Glacier gaan kijken. Het regende en was best wel koud, maar die gletsjers waren ongelooflijk! Een bevroren rivier tussen de bergen, indrukwekkend! Hierna gingen we naar Hokitika om naar de glowworms te kijken.

The next day gingen we naar Hokitika Gorge. Deze gorge had nog blauwer blauw water dan Lake Tekapo! Daarna hebben we ook wat rondgewandeld rond Lake Kaniere. Voor de lunch aten we die dag de lekkerste fish and chips die ik ook gegeten had! Vis vers uit de zee hopla op mijn bord nom nom nom. En als dessert een gigantisch cookies and cream ijsje! Met een gelukkige volle maag vervolgden we onze rit naar de Pancake Rocks. Die rotsen lijken zogezegd op opgestapelde pannenkoeken. Tot onze lichte teleurstelling leken de rotsen helemaal niet op pannenkoeken, maar desondanks waren ze toch de moeite waard om te gaan bekijken. Vervolgens reden we door naar Tauranga Bay om een fur seal kolonie te bezoeken. Nadat we hen met een bezoekje had verblijd, reden we door naar Buller Gorge.

Buller Gorge heeft de gewoonte om om de veertig jaar eens goed door elkaar te schudden. De vorige aardbeving eind jaren '70 zorgde ervoor dat sommige bergen plots vier meter hoger lagen. Je kan je inbeelden dat wij niet echt met een gerust hart gingen slapen, aangezien het ongeveer veertig jaar geleden was sinds de vorige aardbeving. Gelukkig bleef de aarde rustig.

In de Buller Gorge heb je de langste swing bridge in the Southern Hemisphere die ik met een klein hartje getrotseerd heb. Achteraf gezien was deze brug helemaal niet zo eng en in plaats van er half over te spurten, kon ik deze keer eens poseren voor een foto op de brug zelf! Hierna reden we door naar Takaka in het Abel Tasman National Park. Hier maakten we een wandeling naar een grot die vijftig meter diep is. Mooi hoor, die grot, erg diep als je er van bovenaf inkeek. We vervolgden onze rit naar de Pupu Springs (de naamplaatsen in NZ zijn heerlijk amusant). Deze waterbronnen zijn de helderste in de wereld. Het water stroomt er met een snelheid van 400 000 volle badkuipen per seconde eruit! Een en al gebroebel daar.

De volgende dag waren de Malborough Sounds aan de beurt. We reden langs the Queen Charlotte Track en aten heerlijke gebakjes in de Dutch Bakkerij in Picton. Vervolgens reden we door richting Kaikoura. Zeehonden liggen hier echt all over the place. Puppies en volwassen fur seals lagen op elke rots langs het water. Die avond kampeerden we in een overvolle camp site (bestemd voor zes tenten en er waren minsten vierentwintig tenten en vans). Je kon iemand vijf tenten verderop horen snurken. Kamperen is heerlijk.

Onze voorlaatste dag in Nieuw Zeeland heb ik doorgebracht in de zee. I went swimming with the fur seals. Ze geven je dan een wetsuit (zodat je kan inblenden met de seals) en droppen je bij een rots midden in de zee waar hopen wilde seals wat liggen te liggen. Af en toe springt er eentje hupla in het water en komt ie goeiendag zeggen. Wel grappig om te zien hoe log een seal op het land is en hoe sierlijk hij beweegt in de zee. Net ballerina's! De seals zwommen soms op maar twee meter afstand van mij en tuimelden gezellig rond in het water. Zwemmen met zeehonden was een beetje bevreemdend, maar echt wel awesome! Na deze ervaring reden we terug naar Christchurch. Gelukkig bleef de aarde deze keer wel rustig en konden we met een gerust hart terug naar Melbourne vertrekken.

Nieuw Zeeland was echt ongelooflijk mooi. Lucky kiwis ;)

Liefs,

Catherine

Melbourne - Rockhampton - Sydney!

Hé daar lezer!

Ja, ik weet het, ik heb al een hele tijd niets geschreven. Maar hoera! Het is 24 december en mijn cadeau aan jou is een nieuw bericht ;)

Na de tour zat ik een kleine week in Melbourne. Die week bestond vooral uit chillen aan het strand, gezellig ronddwalen in de stad, rondhangen met Evelyn, ... Het was ook lekker warm en dat is mooi meegenomen :)

De week erna (11 tot 15 dec) zat ik in Rockhampton. Toen ik in het zesde middelbaar zat, was een een Australisch meisje, Kate, op uitwisseling bij ons op school. We waren toen bevriend en ik dacht dat het wel leuk zou zijn om haar na vijf jaar nog eens terug te zien. Dus hopla! Ik op een vliegtuigje (het was net een bus met propellers, i did not like it at all) richting Rockhampton waar ze woont. Rockhampton is een klein stadje waar op zich niet zo erg veel te beleven is, maar op een half uurtje rijden kom je bij hemels blauwe stranden. Kate heeft me de omgeving laten zien. We zijn naar een Croc Farm gegaan. Dit vond ik een beetje raar. Die mevrouw daar sprak over die krokodillen alsof het "dingen" waren. Bij elke croc zei ze "this one is worth more than a couple of thousand dollars" of "if he has a scratch on his belly, we just throw him back in the water and in six months his skin will be healed and then we can kill it for it's skin". Ja, daar voelde ik me wat ongemakkelijk bij, praten over het doden van een dier en de marktwaarde ervan terwijl je hem een halve kip toegooit.. Niet mijn ding. Maar goed, dan heb ik dat ook eens gezien :)

We zijn ook een aantal keer naar het strand gegaan! Naar Yeppoon, erg mooi! Lekker warm water, propere zee. Leuk leuk. Dan zijn we ook naar Keppel Island geweest. Keppel was echt een paradijsje. Je neemt eerst een ferry ernaartoe, een bootritje van een half uur. En wanneer je daar aankomt, denk je 'oké hier wil ik voor altijd blijven'. Het strand was wit, de zee was blauw, er zijn palmbomen, je kan er snorkelen, je kan er uren gewoon in het water zitten. Heer-lijk :) Je moest wel een beetje uitkijken voor de kwallen. Af en toe zagen we er een paar voorbij zweven in het water. Ik ben door een klein kwalletje gestoken (en dit klinkt veel erger dan het gelukkig was). Ik was rustig in de zee aan het dobberen en ineens pikken pikken pikken aan mijn been. Mijn reactie was de zee is nu de vijand, dus ik trok me terug naar het veilige zand. Het gepik bleef duren, maar ik besliste om geen watje te zijn en terug de zee in te gaan. Achteraf zagen we een mooie lijn rode puntjes op mijn kuit, en beseften we dat ik door een kwal was gestoken. Nu ja, geen ramp, het was gelukkig geen dodelijke kwal (die daar ook wel ronddobbert, elk beest in Australië kan je op één of andere manier doden, dat maakt het reizen spannend). Anyway, daarna zijn we gaan snorkelen en hebben we een gigantische stingray gezien! Echt dat beest was zeker 1 meter in doorsnede (en dan onderschat ik het waarschijnlijk nog ook!). Ik heb veel kleurrijke visjes gezien en heel wat koraal. Keppel Island is nog deel van het Great Barrier Reef dus het wildlife was daar wel de moeite.

De laatste avond bij Kate zijn we gaan BBQ-en bij haar moeder thuis. Erg lekker gegeten en het was erg gezellig. De perfecte afsluiter van de week :)

Hierna was het tijd voor SYDNEY! Hoplaa, weer een vliegtuig in (deze keer was het vliegtuig gelukkig iets groter dan een dubbelbus) en een paar uur later landde ik in Sydney. In Sydney heeft Sarah (een meisje dat ik op de Tour van Melbourne naar Darwin heb leren kennen en die in Sydney woont) me de stad laten zien. De eerste avond zijn we uitgegaan in Darling Harbour, en de dag erna hadden we een erg drukke dag! Sightseeing, Botanic Gardens, Hyde Park, Circular Quay, tussendoor wat shoppen, Opera House, Harbour Bridge, de ferry naar Manly Beach, ...

De dag erna ben ik op m'n eentje naar Bondi Beach geweest. Mooi strand met enorm veel surfer boys overal. Er zijn daar ook gezellige winkeltjes en ik heb daar heerlijk Japans gegeten, yum yum.

Mijn laatste dag in Sydney heb ik een day tour gedaan naar de Blue Mountains. We hadden best een grote groep (24 mensen!) bestaande uit veel verschillende nationaliteiten. We hadden enorm veel geluk met het weer. Telkens wij bij een uitkijkpunt kwamen, trok de mist weg en zagen we de vallei. Voor de foto's moet je mijn FB checken :) De bergen waren niet echt blauw, maar ze hadden wel een blauwe schijn over zich hangen. Best indrukwekkend. We namen in de late namiddag de ferry terug naar de stad. In de stad aangekomen, ben ik iets gaan eten met een aantal Nederlanders die mee op de tour waren. We hadden een gezellige avond! En ik ben erg blij bat ik ze ben tegengekomen, ik had namelijk al de hele tijd dat ik in Sydney was problemen met mijn kredietkaard (dat maakt het leven altijd lekker spannend) en ik had eigenlijk geen dollar meer op zak. Dit betekende dat ik mijn overnachting niet kon betalen en ook niet met de trein naar het vliegveld zou kunnen. Gelukkig was Tea mijn redster in nood en heeft ze me wat geld geleend. Tea woont in Melbourne en dus kon ik haar wanneer ik thuis was terugbetalen. Dankzij haar ben ik terug in Melbourne geraakt. Dankje!

Deze week in Melbourne was het echt super warm! Minstens 30 graden elke dag. Geloof me, dit voelt in de verste verte niet aan als kerst. Maar goed, I'm not complaining ;) Deze week heb ik rondgehangen met Tea, ben ik naar het strand geweest, heb ik kerstcadeautjes gekocht en heb ik wat met Evelyns vrienden rondgehangen. Gezellig gezellig. Straks gaan Evelyn en ik weer naar het strand. How else would you celebrate Christmas here?

Morgen vertrekken we naar Nieuw Zeeland! Daar heb ik wel zin in! De natuur schijnt daar ongelooflijk mooi te zijn. Het is daar wel iets frisser, rond de 20-25 graden, maar dat zal een welkome afkoeling zijn tegenover deze 30-35 graden. Wish us luck, want er zijn aardbevingen in Christchurch en daar vliegen wij morgen naartoe! Reizen in dit deel van de wereld is zo ontspannend, in Australië kan elke levend wezen (van mini insecten tot kwallen tot slangen,...) je op één of andere manier vergiftigen en in Nieuw Zeeland heb je aardbevingen. Ach ja, dat maakt het leven wat spannender :)

Tot schrijfs, lezer! Een update volgt wanneer ik terug ben van NZ!

Merry Christmas and a Happy New Year iedereen!

Liefs, C.

ps: ik ben verdorie bijna weer in België. Over een drietal weken vlieg ik weer richting Antwerpen. Ik dacht dat 2,5 maand super lang was, niets is minder waar! Time flies when you're having fun.

ps2: ik heb dit bericht niet nagelezen, dus wederom mijn welgemeende excuses voor eventuele zpellingksvauten.